edebiyata dair

BÖLÜM 3 Artur'un sözüyle afalladım, eve neden geldiğimi şimdi bende sorguluyordum. Evime bu ilk gelişiydi. Burayı nereden biliyordu? Gece boyu izimi kaybettirmek için uğraştım. Yaralıydı, benden önce nasıl gelebilmişti? Beynimin içinde atan bir kalple, ne kadar sağlıklı düşünebilirdim. Soğuk soğuk terlemeye başladım. Saatlerdir sigara içmiyordum. Vücudumun nikotin ihtiyacına karşı koymuş olmanın baş ağrısını, yoğun bir şekilde yaşıyordum. Kapıya baktım kaçıp kaçamayacağımı düşündüm. Bu imkansızdı. Beni, adım atmadan yakalardı. Çoraplarımdan yayılan çamur bahçemdeki çimenlerin arasından geçerken silinmiş olmalı ki, şimdi yere bulanık, boz renkli sular, yağlı bir görüntü bırakarak birikiyordu. Ayaklarımın sızısını, beklerken daha yoğun hissediyordum. Gecenin nasıl sonlanacağını merak ederken, söze başladı. Forks'u tanımıyor oluşum mu sana bunu düşündürdü, cevap versene? Tüm kelimeleri içimden tekrarlıyordum, tanımıyor oluşum dedim, neyi tanımıyordu, neyi düşünmem gerekiyordu? ...

    ÖNSÖZ     Bu hikayemde sizlere,karamsarlık ve umutsuzluğun hayatımızda olmaması gerektiğini,küçük bir hikayemle anlatmaya çalışacağım.Belki duyanlar olmuştur ama, farklı bir şekilde hikayeleştireceğim.        Vakti zamanında iki yakın arkadaş olan kurbağalar,bir gün yaşadıkları yerden sıkılıp,karşı köydeki dereye gitmeye karar verirler.Bunun  için bir gün beklemeleri gerekir;çünkü anneleri ve babaları kardeşleri için solucan avlamaları gerekirken,yokluklarını fark etmeyeceklerdir.Tüm gün heyecandan bir kenardan diğer kenara onları yakalamaya çalışan yengeçlerle,adeta oyunlar oynayarak vakit geçirirler.Sabah olur anneleri ve babaları,kardeşlerine avlanmayı öğretmek için uzaklaşırlar  Etekli kurbağa ve arkadaşı yosun kurbağası,karşı köydeki dereye gitmek için derelerinden çıkarlar.Zıplaya zıplaya yerlerinde duramadan mutluluktan,gözün göremeyeceği yere kadar zıplayarak ilerler.Karşı köye girerler.      ...

BÖLÜM 2      E vimin yan tarafındaki ağaçların arasında bir ses duyar gibi oldum. Arkaya bakacak cesareti kendimde bulamıyordum. Elimdeki ayakkabıları evin yan tarafındaki küçük çam ağacının dibine fırlattım. Merdivenin son basamağında alelacele bir hışımla çantamı açtım. Akşamdan bu yana olanlar yüzünden anahtarlarımı düşürmüş olmamayı diledim. Korku ve heyecanın vermiş olduğu panikle ellerim titriyor, sanki bir şeyler anahtarları bulmamı engelliyordu. Panik atağımın başlamaması için dua ediyordum.     Ayaklarımdan akan çamur, merdiveninin fayansına yayılıyor, sanki biraz daha hızlı olmazsam, kuruyarak beni oraya sabitleyecekmiş gibi yoğunlaşıyordu. Ellerimi koltuk altıma sürerek, boşalan kanlı terleri, bir anlığına  olsa da kendimden uzaklaştırdım.     Forks'a nasılda bir anda karanlık çöktü? çöken karanlık görüş açımı daraltıyordu. Anahtarı ararken çantam nasıl olduysa ters çevrilip, yere döküldü ve içindeki her şey yere saçı...

   ÖNSÖZ     Bazı hikayeler, okunulan eserlerden izler taşır. İlk hikayemin tamamen bana ait bir şey olmasını istedim. Farkında olmadan etkileneceğim yazarları bile, kısa süreliğine rafa kaldırdım. Gerçek hayattan hiçbir iz taşımamasına rağmen, gerçekle paralel bir çizgide ilerletmeye çalıştığım bu hikayemi yazmamda, ilham kaynağı olan, gerekli desteği gösteren nişanlıma teşekkür ediyorum. Yazıyor oluşum benden çok onu heyecanlandırıyor ve o heyecanlandıkça ben yazmak istiyorum. İlham kaynağınızın en az sizin kadar güçlü ve istekli olması dileğiyle . Yazıyor olduğum hikayem, bir ön çalışma olup ara ara düzenlemeye gidilmektedir. Bilginize. BÖLÜM 1    Hırçın gölgeleri dinleyerek ilerliyordum, ıslak ve ahşabın da tiner kokan evlerin yanından geçerken. Bütün gün var olan karmaşıklığı zihnimde canlandırmanın tedirginliği içerisinde, ağır aksak yürüyordum. Havayı kokladım, koku alıp alamadığımı merak ediyordum. Başımda tuhaf bir acı hissettim. Acı, ...